Het was best even schrikken toen ik voor het eerst een molshoop zag in mijn tuin, maar na wat onderzoek heb ik besloten de mol niet te bestrijden. De diertjes kunnen best wat schade aanrichten, maar het zijn ook nuttige beestjes, die bijdragen aan een gezonde bodem. Ze bezoeken bovendien het liefste tuinen met vruchtbare aarde, dus je zou er ook trots op kunnen zijn!
Vorig jaar zag ik voor het eerst een paar molshopen in de borders. Online vond ik veel tips om mollen te verjagen, maar las ik ook dat het goed mogelijk is om samen te leven met deze driftige gravers. Als voorstander van ’tuinieren in samenwerking met de natuur’ sprak dat laatste me natuurlijk meteen aan.
Gazon
In mijn borders heeft de mol geen schade aangericht, dus daar maak ik me al niet meer druk om. In het gazon ziet het er een stuk minder fraai uit. Toch genoot ik er laatst wel van om één van die molshopen live te zien ontstaan. De zwarte grond werd driftig omhoog gewerkt terwijl ik ernaar keek.
Vruchtbare bodem
In dit artikel van de Dierenbescherming lees je meer over het nut van mollen in je tuin. Een korte samenvatting: water en zuurstof kunnen dankzij het graafwerkzaamheden van mollen dieper in de bodem doordringen, waardoor deze vruchtbaarder wordt. Verder eten ze allerlei beestjes, die wij liever niet te veel in de tuin zien. Slakken bijvoorbeeld, maar ook larven die graswortels eten en daarmee je gazon verpesten.
Schade herstellen
Tot vanmiddag duwde ik de meeste grond met mijn hak in de grond, maar daar ga ik mee stoppen. Een beschadigde gang schijnt een mol te motiveren om een nieuwe te graven. De grond met een hark verspreiden is volgens diverse bronnen voldoende om de schade snel te laten herstellen. Na een paar regenbuitjes ziet het er waarschijnlijk al heel anders uit en straks gaat het gras weer groeien.
Gangenstelsel intact
Ik ga ervan uit dat ik straks weer kan genieten van een onbeschadigd gazon, terwijl de gangen van mijn mol (het schijnt er maar één per tuin te zijn) intact blijven. Die gangen worden gebruikt als voedselbron en in het voorjaar maakt het vrouwtje er een nest. Het nageslacht vindt hopelijk een eigen tuin om in te leven.